Prawe sumienie – Centrum Formacji Wieczernik

Prawe sumienie

Prawe sumienie

📆 ?

🪙 ?

📍 ?

Dodatkowe wymagania:

-wymagane jest przeżycie rekolekcji ewangelizacyjnych, np. REO, Młodzi na maxa, kurs Filip, Nowe Życie, lub inne

Opis

Trapi Cię, czy Twoja decyzja była dobra i przeżywasz w związku z jej podjęciem zamieszanie?
Masz poczucie, że robisz coś złego, gdy inni mówią, że to nieprawda? A może robisz coś,
dobrego, a ktoś Ci mówi, że go krzywdzisz? Kiedy już sam nie wiesz co jest dobre a co złe,
zaczynasz wątpić w siebie, w słuszność swoich decyzji – potrzebujesz mocy, dzięki której będziesz
mógł podejmować właściwe decyzje w trudnych czasach. Siły, by zrobić coś, co nie spodoba się
innym, a będzie miłe Bogu.

Zapraszamy Cię na weekend „Prawe sumienie”. To spotkanie rekolekcyjno-warsztatowe, na
którym będziemy poznawać, jak kształtować i pracować nad sumieniem, aby nasze życie było
dojrzałe.

Poprzez głoszone konferencje, warsztaty, modlitwę i refleksję osobistą będziemy szukać
odpowiedzi na pytania:
-Co robić, aby moje sumienie było dojrzałe?
-Jaką rolę odgrywa Słowo Boże w dokonywaniu dobrych wyborów?
-Czym tak naprawdę są pokora i pycha oraz jaki mogą mieć wpływ na podejmowane przeze mnie
wybory życiowe?

Podjęty zostanie także temat asertywności, czyli umiejętności stawiania granic w relacjach oraz
samemu sobie, w duchu miłości. Na weekendzie nie zabraknie również modlitwy charyzmatycznej.

Historia domu rekolekcyjnego w Magdalence

Rekolekcje i spotkania formacyjne Odnowy w Duchu Świętym odbywały się w Magdalence od końca lat siedemdziesiątych XX wieku, początkowo w Diecezjalnym Domu Rekolekcyjnym Emaus. Na początku lat osiemdziesiątych zaczęto przystosowywać dawne budynki parafialne, między innymi stodołę, oborę i dawną suszarnię ziół ks. Słojewskiego, na potrzeby nowego Domu Rekolekcyjnego. Przed podjęciem decyzji o przebudowie, ks. Andrzej Grefkowicz – ówczesny proboszcz – razem z Radą Parafialną stwierdzili, że: „Ksiądz Nowak (poprzedni proboszcz) trzymał tu owce, niech teraz będą tu Boże owieczki”. Także Ksiądz Prymas – Józef kard. Glemp – był dobrze zorientowany w podejmowanych tu inicjatywach, a jego sekretarz, ks. infułat Goździewicz, wspierał finansowo przebudowę. Od samego początku Dom ten powstawał siłami członków grup modlitewnych Odnowy w Duchu Świętym, którzy nie szczędzili swego czasu, umiejętności i środków finansowych, aby zaistniało miejsce całorocznej formacji duchowej. Duszą tych inicjatyw była wtedy Maria Oprzędek. Wiele osób wspierało to dzieło żarliwą modlitwą. Stopniowo były oddawane do użytku pokoje dla rekolektantów, kuchnia, jadalnia.

Tak stanął Dom Rekolekcyjny Wieczernik w swym pierwotnym kształcie. W lipcu 1984 r. miały miejsce pierwsze rekolekcje. Dalej jednak trwała przebudowa stodoły i latem 1989 r. została oddana do użytku „Sala na górze” oraz sale konferencyjna i rekreacyjna. Dom zlokalizowany był w trzech budynkach, posiadał 66 miejsc noclegowych o skromnym standardzie: kilku- i kilkunastu-osobowe pokoje, piętrowe łóżka, łazienki na korytarzu.

Prowadzenie i obsługa Domu opiera się w dużej mierze na wolontariuszach, głównie z grup Odnowy w Duchu Świętym. Na każde weekendowe spotkanie formacyjne przyjeżdżają do pomocy w kuchni osoby z wyznaczonej grupy modlitewnej Odnowy. Żaden turnus rekolekcyjny nie odbywa się bez pomocy wolontariuszy, którzy dają tydzień ze swojego życia, aby bezinteresownie pracować w kuchni i tym samym umożliwić innym odprawienie rekolekcji. Przez pierwsze lata również stała obsługa Domu (osoby angażujące się na rok i dłużej) polegała wyłącznie na wolontariacie. Obecnie są to osoby zatrudnione na etacie. Dom nie jest finansowany przez parafię ani inne instytucje. Utrzymuje się z opłat uczestników przyjeżdżających na rekolekcje oraz z dziesięciny niektórych grup modlitewnych Odnowy i pojedynczych osób.

Od listopada 2005 roku rozpoczęła się kolejna rozbudowa Domu, aby podnieść jego standard i stworzyć lepsze warunki do przeżywania rekolekcji. Zostało dobudowane nowe skrzydło, w którym znajduje się 20 2- i 3-osobowych pokoi z łazienkami oraz sala konferencyjna. Ta inicjatywa także została podjęta przy błogosławieństwie Księdza Prymasa. Rozbudowa była finansowana całkowicie z ofiar składanych przez grupy Odnowy, nie tylko z naszej diecezji.